NÁMĚSTÍ JANA PALACHA 2, PRAHA 1

KINOVINY: Zemřel Gustaw Holoubek

V noci z 5. na 6. března zemřel jeden z nejlepších polských divadelních a filmových herců – Gustaw Holoubek (*21.4.1923 v Krakově). Hrál ve více než sto divadelních představeních. Mnoho jeho rolí vešlo do historie, například Konrad z Dziadů (rež. K. Dejmek, Teatr Narodowy) z roku 1968. Na svém kontě má také více než 60 filmových rolí, z nichž mezi nejdůležitější patří role pijáka Kuby v Pętli Wojciecha Jerzyho Hase a role Poety v Lawě (opět adaptace Dziadů) Tadeusze Konwického.

 

„Aktor intelektualny“, zdystansowany, o którym pisano, że „należy do owej rasy aktorów, którzy zawsze grają tylko siebie, a których nigdy nie ma się dosyć“.

 

Na divadelních prknech debutoval v roce 1947 rolí Charysa w Odyse u Feaków Stefana Flukowského v Starym Teatru (rež. Józef Karbowski). Na počátku své kariéry hrál v krakovských divadlech spojených pod názvem Miejskie Teatry Dramatyczne. Během následujících 60 let hrál v takových divadlech jako např. Teatr Śląski v Katovicích, Teatr Polski, Teatr Dramatyczny a Teatr Narodowy ve Varšavě. Od roku 1989 byl ředitelem Teatru Ateneum. Holoubek byl velkou autoritou divadelního prostředí, v letech 1970-1972 byl předsedou ZASP-u (Związek Artystów Scen Polskich), v němž později získal čestné předsednictví. Od roku 1973 působil také jako pedagog na vysoké škole Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna a od roku 1989 byl jejím profesorem (dnes Akademia Teatralna).

 

Ve filmu debutoval v roce 1953 v roli Feliksa Dzierżyńského ve snímku Żołnierz zwycięstwa (rež. W. Jakubowska). Do svých filmů ho často obsazovali režiséři Konwicki a Has, hlavní role si zahrál ve snímkách Biały niedźwiedź, Historia żółtej ciżemki, Gangsterzy i filantropi, Jutro premiera aj.

 

Byl také filmovým a divadelním režisérem (např. film Mazepa z roku 1975).

 

„Zatraciłem się w teatrze bez reszty. Człowiek powołuje do życia iluzję żeby oderwać się od rzeczywistości. Teatr wziął się z ludzkiej tęsknoty za inną egzystencją; z marzenia, by uciec przed potocznością, w świat idealny, w którym wszystkie normy estetyczne i wszystkie normy moralne znalazłyby urzeczywistnienie. Tam można napotkać to, czego nam w życiu brak.

Sensem aktorstwa jest dawanie. Widz przyszedł do teatru po wzruszenie, po wiedzę o samym sobie. Gdy aktor go lekceważy, pogrążając się w sobie, popada w ekshibicjonizm. Gdy robi to prawdziwie, z zaangażowaniem talentu, popada w błazeństwo. Aż roi się od mistyfikatorów, którzy teatr wybrali sobie na klinikę autoterapeutyczną przeciw własnym dewiacjom. Pasja, z jaką zmuszają siebie i innych do wchodzenia w głąb, do analizy własnych jelit i obolałych zmysłów, jest w swoim bezwstydzie tak potężna, że wielu spośród autorytetów sztuki w panicznym strachu przed posądzeniem o ignorancję dyskryminuje wszystkich tych, którzy się temu przeciwstawiają. To, co do niedawna jeszcze było sztandarem dyletantyzmu i grafomanii, stało się kryterium najwyższym.“ (úryvek z autobiografie - Wspomnienia z niepamięci, 1999)

 

Více informací na:

 

Článek Adama Michnika v Gazetě Wyborcze

film.onet.pl

culture.pl

filmpolski.pl

 -hm-

 

07. 03. 2008

zpět

Polský institut
Studentská rada
Stránky jsou provozovány
za finanční podpory Studentské rady
Studentského fondu FF UK
a Polského institutu.

Stránky vznikly za finanční podpory
Semináře středoevropských studií
ÚSVS FF UK. Všechna práva vyhrazena.
Programátor: © Marekzprahy 2006
Grafik: © Faxim 2006
Celkem 949558 návštěv, dnes zatím 208 (5 online).